SCHIP-aanpak

Een aanpak voor relaties in slecht weer

Auteur: admin (page 1 of 4)

Schaamte als je verlaat en verlaten wordt

Schaamte

“Het is de schaamte die ik voel. Een diepe schaamte dat het mij niet is gelukt om mijn relatie goed te houden. Ik schaam me dat ik kennelijk niet de moeite waard was om bij te willen blijven. Ik schaam me dat ik ben ingeruild voor iemand anders waardoor al die jaren van samenzijn niets waard bleken te zijn. Ik schaam me dat ik ondanks alles wat mij is aangedaan nog van hem houd en dat ik dat niet hardop durf te zeggen. Het is de schaamte die ik voel over de blik van mijn omgeving als ik ze tegenkom in het dorp. En dat ze mij die schaamte bezorgen, maakt me woedend bovendien”.  

Ze vraagt me of ik dat begrijp, “want”, zegt ze “dat doen weinigen”. Ze loopt tegen een muur van onbegrip op wanneer ze probeert uit te leggen wat haar schaamte inhoudt. “Maar jij hoeft je toch niet te schamen? Als er al iemand zich zou moeten schamen is hij dat. Alsof het jouw schuld is. Maar ik voel me wel schuldig. Ik voel me schuldig omdat ik niet op tijd heb onderkend dat onze relatie sleets begon te raken. Ik heb misschien iets nagelaten. Ik was wellicht niet actief schuldig maar wel passief.  Vooral ’s nachts worstel ik met de waarom en hoe vraag en komen deze als demonen op me af. Ik schaam me dat ik niet meer bij hem hoor, dat er geen wij meer is maar slechts een eenzame verlaten vrouw. Ik wil zo’n vrouw niet zijn. Zo’n vrouw zou ik nooit worden maar ondertussen ben ik haar wel geworden”

Schaamte en schuld

Schuld en schaamtegevoelens zijn sociale en morele emoties. Schaamte is een lastige emotie, hij haakt aan bij iets van jezelf dat je liever niet onder ogen wilt zien. Schuldgevoel haakt meer aan bij het gevoel dat je iets anders had kunnen doen dan je hebt gedaan.

Het zijn daarbij lastige emoties omdat ze je zelfbeeld aantasten en je er zo moeilijk vanaf komt. Schuld en schaamtegevoelens houden je dusdanig  in hun greep  dat ze je klem kunnen zetten. Het zijn gevoelens waar mensen niet trots op zijn en liever niet mee te koop lopen. Schuld en schaamtegevoelens zijn veelal niet via onze ratio te duiden. Schuld en schaamtegevoelens kunnen mensen eenzaam maken. Bij ingrijpende verliezen, zoals een scheiding, gaan schaamte en schuldgevoel goed samen. Deze gevoelens kunnen onze emotionele pijpleidingen dusdanig blokkeren dat we er letterlijk en figuurlijk in vastlopen. Om verder te kunnen zullen we eerst bij onze schuld- en schaamtegevoelens moeten aankomen. We dienen ze hardop te benoemen, onder ogen te zien en aan te durven raken. Pas dan kunnen we de volgende stap zetten.

schaamte als je verlaat

Ik vraag hem of hij deze schaamte herkent en daar iets over zou willen zeggen. Hij heeft weinig aansporing nodig. “Jazeker herken ik schaamte. Ik ben die onbetrouwbare man, de aanstichter, de dader van deze ellende. Ik schaam me dat ik haar niet kan troosten want ik heb schuld aan haar pijn. Het allerliefst wil zij horen dat ik bij haar terugkom maar dat kan en wil ik niet. Daar voel ik me dan weer schuldig over. Hoe kan ik uitleggen dat ik veertien jaar gelukkig ben geweest en dat ik niet terugkijk op een slecht huwelijk.  Dat wat minder goed ging, dat wat ik soms bij haar miste had ik als een kwestie van ‘geen enkele relatie is perfect’ geaccepteerd, tot ik ‘haar’ tegenkwam en alles vanzelf ging. Ik schaam me dat ik er niet eerder mee voor de dag ben gekomen. Ik schaam me dat ik die worsteling met mezelf niet met haar heb kunnen delen. Of misschien zelfs niet heb willen delen. Ook daar kom ik niet uit. Ik heb haar niet willen kwetsen geen pijn willen doen.  Maar ondertussen heb ik dat dus wel gedaan en dat spijt me.  Wanneer ik eerlijk ben vraag ik me af of zelfs dat wel klopt. Misschien was ik gewoon een egoïstische lafaard een lamzak die zichzelf uit de wind heeft gehouden. Ik krijg dat voor mezelf niet helder en dat bezorgt me slechte nachten”.

erkenning geven en ontvangen

Er valt een stilte, maar geen stilte die beklemt.  Het is eerder een stilte die zachtheid en ruimte genereert. De wederzijdse schaamte kan worden aangekeken en mag er zijn. Er hoeft even niets te worden opgelost. Niet uit onwil en zelfs niet uit onmacht maar omdat het is zoals het is. De schaamte is uit zijn schuilkelder gekropen, gedeeld en hoeft niet langer alleen te worden mee getorst.  De ander is gekend in de intimiteit van de diepe schaamte. Er is weer sprake van verbinding tussen beiden.

Als ze weggaan voel ik wederom de kracht van fase 3 van de SCHIP-aanpak, waar ze in staat zijn elkaar te horen en te helpen in het proces dat leidt naar ‘partners in ouderschap’.

Scheiden na de kerstdagen?

Emoties tijdens kerstdagen

Op kerstavond ging het volledig mis. Uitgerekend in gezelschap van hun kinderen, haar en zijn familie, vond de apotheose plaats van een jaar lang opgespaarde frustraties, boosheid en verdrongen pijn. Ze had het hem vergeven, die ene keer vreemdgaan, althans dat dacht ze serieus. Maar toen ze zojuist in zijn telefoon keek en zag wat hij aan ‘haar’ had geappt viel haar laatste restje reserve weg. Van het ene op het andere moment was er van een vredig samenzijn en een serene kerstsfeer niets meer over.

Gelukkig gezin?

Tien minuten daarvoor was iedereen aan de smaakvol gedekte tafel aangeschoven en had Klaas, gekleed in een stemmige smoking nota bene, breeduit zijn dankbaarheid voor hun gelukkige gezin en het samenzijn met familie uitgesproken. Dwars door haar vileine en schel klinkende teksten heen registreerde ze nog net dat Klaas ter plekke van zijn voetstuk viel en ze kon zelfs nog voelen dat ze daar van genoot.

Het geheim

Nu wist iedereen van het ‘geheim’ dat ze al bijna een jaar voor zichzelf moest houden. De schaamte en de vernedering om het te willen of te kunnen delen met iemand was te groot. Haar moeder was de eerste die naar haar toekwam en haar omarmde.  De vader van Klaas vloekte binnensmonds ‘klootzak’. Het werd een wonderlijke avond waarop er meer werd gedronken dan wellicht de bedoeling was en de gerechten veelal te koud of reeds verpieterd werden genuttigd. Sommige familieleden kwamen niet meer van hun plaats en anderen liepen beurtelings huilend of ontredderd de keuken in.  Ook aan deze desastreuze kerstavond kwam uiteindelijk een eind. Toen de laatste gast was vertrokken en de kinderen op bed lagen waren ze eindelijk samen.

Appen met ‘de ander’

Klaas deed verwoede pogingen zijn appje te rechtvaardigen maar Meinke was resoluter dan ze ooit was geweest. Voor haar was het nu links- of rechtsom. Linksom betekent richting de advocaat, rechtsom naar de SCHIP-therapie. Ze laat Klaas de folder zien die ze deze week bij de huisarts heeft meegenomen. Met een onvaste stem die overigens aan duidelijkheid niets te wensen overlaat, legt ze uit wat deze SCHIP-therapie inhoudt. Klaas kiest eieren voor zijn geld en stemt in met het maken van een afspraak bij een SCHIP-behandelaar. Doodmoe van alle drank en emoties lopen ze de trap op.  Met de ruggen tegen elkaar, alsof ze twee vreemden zijn, vallen ze even later in slaap. De dikke lucht is alom aanwezig en voelt akelig en kil aan.

Praten over de relatie

Vandaag zitten ze voor het eerst bij mij in de behandelkamer. Het gebeurt steeds vaker dat stellen, voordat ze de eerste afspraak hebben gemaakt, zich al terdege hebben voorbereid en hebben ingelezen. Ik leg uit dat de SCHIP-aanpak geen sinecure is aangezien er veel van de stellen wordt gevraagd. Doorgaans zijn we twaalf sessies verder als we kunnen afsluiten. Dat betekent een behoorlijke investering in tijd en energie. Niets kortdurend, oplossingsgericht, in vier stappen, snel resultaat boekend. De SCHIP-aanpak is erop gericht om te onderzoeken welke verliezen er schuilen achter het ontstane conflict, wat de effecten zijn van hun verschillende hechtingsstijl en wijze van coping. Daarnaast gaan we minutieus reconstrueren waar de relatie is ‘gaan schuiven’ en hoe men het beschadigde vertrouwen in elkaar weer kan herstellen. En steeds opnieuw wordt de partners gevraagd om zich kwetsbaar op te stellen en eindelijk het gesprek te voeren dat al veel eerder gevoerd had moeten worden. Soms komt men tot de conclusie dat ze elkaar niet langer gelukkig kunnen maken en besluiten ze te scheiden.

Verantwoordelijkheid nemen voor de relatie

Ik vertel hun dat ik ontzettend veel respect heb voor degenen die dit met elkaar durven en willen aangaan. De ervaring heeft inmiddels geleerd dat het de moeite waard is om verantwoordelijkheid te nemen voor de relatie. Als je bedenkt dat op dit moment 40% van de relaties eindigt in een breuk en dat 60% van de nieuwe relaties, de zogenaamde samengestelde gezinnen, op een scheiding uitloopt is er veel voor te zeggen te reconstrueren wat de reden dan wel oorzaak is voor het spaaklopen van de (eerste) relatie. Mochten de partners uiteindelijk tot de conclusie komen dat ze elkaar niet langer meer gelukkig kunnen maken en besluiten te scheiden of de scheiding mondt uit in een nare en uitzichtloze vechtscheiding is de SCHIP-aanpak eveneens geïndiceerd.

SCHIP-aanpak

De SCHIP-aanpak is een unieke aanpak om samen de postrelationele rouw, ofwel de rouw die optreedt na het verlies van de relatie, te doorlopen. Nadat ze mij verteld hebben hoe hun relatiecrisis is ontstaan besluiten ze met de SCHIP-aanpak te gaan starten.  Iets in mij zegt dat de kans groot is dat deze twee het gaan redden hun huwelijksbootje weer naar rustiger vaarwater te loodsen.

-Tineke Rodenburg –

Aanmelden voor gratis webinar SCHIP-aanpak?

Hoe is het met de seks?

De seksuele relatie

“Hoe gaat het met de seks binnen jullie relatie”, vraag ik. Het ongemak dat deze vraag genereert is direct voelbaar. Gijs reageert: “Tja wat zal ik er van zeggen… eerlijk gezegd, die is niet bijster goed”. Ik vraag of hij hier wat concreter over kan zijn. “De laatste keer is alweer wat maanden geleden” antwoordt hij. “Hoe lang geleden is de laatste keer” vraag ik door. “Ik denk wel zo’n maand of tien’’ antwoordt Gijs. “Ben jij het met Gijs eens?” vraag ik aan Sofie. Zie ik het goed? In haar nek ontstaan spontaan rode vlekken. Het lijkt alsof ik een delicaat onderwerp ter sprake breng. Sofie neemt een slok van haar koffie voordat ze mij antwoord geeft. “Ik vind het lastig om over onze seksuele relatie te praten, maar ik begrijp wel dat dit aan de orde moet komen tijdens onze relatietherapie”. “Wat maakt het zo lastig voor je?” vraag ik. “Omdat alleen al het woord seks tot gedoe leidt binnen onze relatie. We zijn intussen al zover dat we het onderwerp seks niet eens meer ter sprake brengen”. Ik vraag nog wat specifieker door over hun seksuele relatie omdat ik graag goed wil begrijpen hoe deze er precies uit ziet. Vragen zoals: hoe was deze in het begin van jullie relatie, wanneer kwam de klad erin, wat ging hier mogelijk aan vooraf, hebben jullie het daar samen over en hoe verlopen deze gesprekken, zijn hierbij van essentieel belang.

Praten over seks

Kenmerkend binnen langdurige relaties, waarin de behoefte aan seks afneemt, verandert of zelfs totaal verdwijnt, is dat er aanvankelijk nog wel met elkaar over wordt gesproken. Hoewel beiden serieus van plan zijn ‘het’ binnenkort weer eens te gaan doen is de tragiek echter dat dit, niet zelden, bij intentieverklaringen blijft. Veel meer voor de hand liggend is dat heel geleidelijk het onderwerp seks uit beeld verdwijnt. Naarmate de tijd verstrijkt lijkt het alsof de spreekwoordelijke roze olifant steeds groter wordt en het onderwerp seks wordt vermeden. Er treedt als het ware een ‘no go zone’ op waarbij de gewenning aan een seksloze relatie de nieuwe status quo wordt. Juist in die periode zouden de alarmbellen moeten afgaan. Helaas gebeurt dit meestal niet. Vrouwen hebben nog wel eens de neiging deze ‘status quo’ te bespreken met hun vriendin. “Hoe staat het met jullie seks?” Opgelucht halen ze adem wanneer de seks bij hun vriendin ook op een laag pitje blijkt te staan. Gelukkig, ze zijn dus niet het enige stel waarbij de seks niet meer aan de orde is.

Aantrekkingskracht

Het is allemaal niet zo eenvoudig. Seksuele aantrekkingskracht of misschien moeten we zeggen: de motivatie om in actie op te komen, bestaat bij de gratie van het schijnbare onbereikbare te willen veroveren. Het is daarom niet zo voor de hand liggend om iemand te begeren die je al hebt en die ook nog eens naast je op de bank zit.
Daarbij is het een hardnekkig misverstand dat voor zin in seks het noodzakelijk is dat beiden op precies hetzelfde moment hiervoor in ‘de mood’ dienen te zijn. Dit is helaas een utopie. Als dat werkelijk een absolute voorwaarde voor een geslaagde vrijpartij zou zijn, zou het lang wachten zijn voordat er ‘wat van komt’.

Seksualiteit binnen SCHIP-aanpak

In de SCHIP-aanpak besteden we uitgebreid aandacht aan de seksualiteit binnen de relatie. Zelfs als het goed gaat binnen relaties is het veelal geen sinecure om dit onderwerp bespreekbaar te maken, maar zodra zich hier binnen problemen voordoen blijkt het soms ondoenlijk elkaar te bereiken. Om open over seksualiteit te kunnen praten is het noodzakelijk dat je je veilig voelt binnen de relatie. Niet zelden raakt het thema namelijk aan lastige gevoelens van angst en schaamte. Dat maakt het zo’n kwetsbaar onderwerp.

Praten over seks met de therapeut

Gijs en Sofie knikken instemmend na mijn minicollege over het verloop van seksualiteit binnen langere relaties. Maar daarmee zijn ze nog niet geholpen. Ik geef ze de opdracht de komende week tijd voor elkaar vrij te maken en maar gewoon te beginnen…. Gijs schiet in de lach. “Gewoon beginnen is wel een compleet andere opdracht dan ik had verwacht.” Ik trek mijn wenkbrauwen op. Gijs bekent: “ik heb onlangs via een online hulplijn advies gevraagd voor ons probleem en daar werd mij geadviseerd eerst rustig te starten met elkaar te strelen. In week twee elkaar te masseren zonder gericht te zijn op een orgasme en pas in week drie met vrijen te beginnen”. Nu is het mijn beurt om in de lach te schieten. Ik ken ze natuurlijk ook, deze adviezen. Eerlijk gezegd geloof ik meer in een andere aanpak. Stel, je hebt een tijd niet gefietst. Dat betekent niet dat je het bent verleerd. Zou het helpen als je eerst een week rustig met de fiets aan je hand loopt, in week twee steppend op je pedaal ‘fietst’ om vervolgens pas in week drie daadwerkelijk te gaan fietsen?
Gijs en Sofie schieten nu samen in de lach.
De dikke lucht die in mijn spreekkamer hing trekt ter plekke op. ’’Tja, als je het zo bekijkt klinkt het heel logisch’’ zegt Gijs. De vlekken in de nek van Sofie zijn verdwenen en hebben plaats gemaakt voor blosjes op haar wangen. Over twee weken zal ik ze opnieuw de vraag stellen: “hoe gaat het met de seks?”

 

-Tineke Rodenburg –

Alleen goede ex partners kunnen goede ouders zijn

De start

Hij hangt quasi ongeïnteresseerd in de stoel tegenover me. Zij zit op het puntje van de haar stoel en kijkt mij vol verwachting aan. Ik benoem wat ik denk te zien en vraag hun of mijn waarneming aansluit bij wat ik denk te zien.

Het wordt niks

Hij steekt als eerste van wal: “ja dat zie je goed ik heb geen enkel vertrouwen in het effect van deze zoveelste therapie. Om maar met de deur in huis te vallen: ik zit hier omdat mijn advocaat mij deze therapie adviseerde maar ik verwacht niet dat deze therapie ook maar iets in de situatie gaat veranderen. Ik zie het namelijk weer helemaal voor me. De zoveelste deskundige die tegen ons gaat zeggen: kijk eens wat je jullie kinderen aan doen. Kijk eens door de ogen van je kinderen dat moet jullie toch doen beseffen dat jullie conflicten uitermate schadelijk zijn voor de kinderen. Denk even goed na waar jullie mee bezig zijn en probeer jullie eigen ego eens opzij te zetten in het belang van jullie kinderen.”

Ik vraag haar of ze het met hem eens is. Haar reactie is cynisch: “laat ik het op dit punt eindelijk eens wel met hem eens zijn. We zijn lichtelijk therapie moe. Het is nogal beschuldigend en vernederend dat ik steeds weg word gezet als een slechte moeder. Aan mij ligt het niet maar hij blijft maar ontkennen dat hij tijdens ons huwelijk al aan het rotzooien was met die Barbara…ik kan haar naam bijna niet uit mijn strot krijgen. En dan verwacht hij van mij dat ik tegen de kinderen blijf volhouden dat de reden van onze scheiding is dat wij zogenaamd uit elkaar zijn gegroeid. Het is om misselijk van te worden”.

Kwaadspreken

Hij heeft weinig aansporing nodig om hierop te reageren: ”Dat vertelt ze aan iedereen in het dorp. Ik deug van geen kant en eigenlijk heb ik nooit gedeugd. Het schijnt ook niet goed te gaan met de kinderen volgens haar maar ik merk er echt niets van als ze bij mij zijn. Ja, ik ben niet zo rigide als zij is als het bijvoorbeeld gaat om te controleren of ze hun huiswerk wel hebben gemaakt of hoe lang ze op de Ipad mogen zitten. Ik vraag me af hoe erg dat is maar volgens haar heb ik weinig pedagogische kwaliteiten en ben ik een slechte vader. En het ergste is dat ook onze vorige therapeuten het met haar eens waren. Het was niet zo dat ze het letterlijk zeiden maar ik voelde de kritiek. En dan maar zeiken: kijk door de ogen van je kinderen en stop met die conflicten. Praat positief over elkaar tegenover de kinderen en houd ze buiten jullie gedoe….wees goede ouders…”

Mijn reactie

Ik voel dat het tijd is voor mijn visie op de ontstane situatie en steek van wal:
“Hoe hardnekkig is de aanname dat ex-partners hun conflict staken indien ze in staat zouden zijn om door de ogen van hun kinderen te kijken. En hoe teleurstellend moet het zijn indien ze, oprecht maar desondanks, toch weer getriggerd worden en de stress hun goede bedoelingen doet vergeten en de woede wederom de overhand neemt.

Kijken door de ogen van je kind

Slechte ouders, ze zijn er wellicht maar dan is er veelal iets anders aan de hand, ze zijn met een lampje te zoeken. Gelukkig hebben de meeste ouders oprecht het beste met hun kinderen voor. Hoe wrang is het daarom te zien dat in tijden van ingrijpende verliezen en ongewenste veranderingen hun emoties het vaak winnen van hun ratio. Wanneer de pijn van het verlies nog zo voelbaar is en het vertrouwen in elkaar zo dermate diep is aangetast is het nagenoeg onmogelijk om over het eigen ego heen te kijken en die goede ouder te kunnen zijn. Hoe fijn zou het zijn wanneer de ouders ontlast zouden kunnen worden van de druk om het welzijn van hun kinderen boven het eigen belang te verheffen.

Zolang de ex-partners elkaar geen erkenning kunnen geven voor hun wederzijdse kwetsuren, elkaar blijven wantrouwen en hun conflicten zich verharden ziet het er slecht uit voor hun kinderen.

Het komt pas echt goed met de kinderen als ze wel in staat zijn om hun verantwoordelijkheid te nemen en hun relatie op een respectvolle manier af te hechten. Dat daar moed en lef voor nodig is moge duidelijke zijn. Helaas is het kiezen of delen: linksom betekent een levenslange strijd, een leeglopende bankrekening, psychosomatische klachten, nieuwe relaties die negatief worden geïnfecteerd door de oude relatie en last but nog least: kinderen die de rest van hun leven de negatieve effecten van de vechtscheiding ondervinden waardoor ook zij het risico lopen op moeizame relaties.

Een ander optie is rechtsom: door samen te rouwen om datgene dat verloren is gegaan, te reconstrueren waar de relatie destijds is gaan schuiven, elkaar te vergeven waardoor de mogelijkheid ontstaat het geschonden vertrouwen in elkaar te kunnen herstellen. De SCHIP-aanpak heeft inmiddels bewezen succesvol hierin te zijn. Het hoeft geen betoog dat dit niet een eenvoudige opdracht is. Ga maar eens om de tafel zitten met degene die je zo heeft gekwetst en waar je zo boos op bent. Daar is moed en lef voor nodig. De ervaring heeft echter geleerd dat als dat wel lukt je jezelf en je kinderen het mooiste cadeau geeft dat er bestaat. Stel je eens voor hoe het zou zijn als je kinderen gevrijwaard zouden zijn van de keuze tussen hun beider ouders en ontlast zouden worden van de zorg om jullie?

Tot slot

Het is stil geworden in de therapieruimte. Wat gun ik deze twee ouders dat ze er voor kiezen rechtsom te durven gaan.

 

-Tineke Rodenburg –

Scheiden na de zomervakantie?

Terwijl hij de andere kant op kijkt komt zij ternauwernood uit haar woorden, zo geëmotioneerd is ze. Vorige week zijn ze teruggekomen van vakantie. Ze hadden allemaal ontzettend naar deze vakantie uitgekeken. Het afgelopen jaar was een rollercoster van gebeurtenissen. Zij een nieuwe baan, zoon Job (7j) een enge bacteriële infectie, haar hartsvriendin omgekomen bij een ongeluk en een verbouwing met vertraging enz. enz. Er was weinig tijd voor elkaar en de seks stond al helemaal maanden onder aan de lijst van prioriteiten, maar… hielden ze elkaar voor, er zouden andere tijden komen.

Het tegendeel bleek waar. Al vanaf de start van de vakantie ging het fout. Hij vergat een tas met uitgerekend alle zwemspullen in de auto te zetten, de kinderen klierden en maakten ruzie op de achterbank van de auto, het was warm en druk op de weg en tot overmaat van ramp namen ze een verkeerde afslag waardoor ze in een ellenlange file terecht kwamen. Ze kwamen te laat aan op de camping en moesten daardoor de tent in het donker opzetten. Ook dat leverde de nodige spanning op. Hij beet haar toe dat ze beter had moeten opletten bij die afslag. De toon was gezet en de sfeer zat er goed in. Ze had zich er zo veel van voorgesteld. Romantische avonden als de kinderen in bed zouden liggen, kaarsjes aan, wijntje erbij, goede gesprekken, maar het liep anders. Hij was kortaf en had alleen oog voor zijn Ipad of boek. Alle pogingen om echt contact met hem te krijgen mislukte, waardoor ze halverwege de vakantie, de wanhoop nabij, een dikke ruzie met hem maakte. De hele camping genoot mee van hun stemverheffing. Wanneer ze eraan terugdenkt breekt het zweet haar nog uit van schaamte. De volgende dag zijn ze van ellende naar een andere camping uitgeweken. De kinderen begrepen er niets van en waren boos. Ze hadden net nieuwe ‘vriendjes gemaakt’.
Hoewel het overdag met de kinderen erbij nog wel een soort van gezellig was, waren de avonden verre van romantisch. “Maar het ergste komt nog”, snikt ze. Ze waren nog niet koud thuis of hij deelde mee het niet meer te zien zitten om oud met haar te worden.

Ik vraag hoe het voor hem was. Hij kiest zorgvuldig zijn woorden: “het gaat al tijden niet goed met onze relatie. Ik vind het moeilijk om dat hier hardop te zeggen maar het gevoel is weg. Ik had gehoopt dat het in de vakantie beter zou gaan, maar tijdens onze reis werd me pas echt duidelijk dat we elkaar niet veel meer te vertellen hebben. Het afgelopen jaar heb ik een aantal keren tegen haar gezegd dat ik me mat en somber voel, maar daar ging ze niet op in. Sterker nog, ze bagatelliseerde het. Alles zou beter gaan na de vakantie. En tja …” Hij maakt zijn zin niet af. Zij neemt het van hem over: “Toen bleek hij al een half jaar verliefd te zijn op zijn nieuwe collega, dus dat was de reden. Dat is wat hij ons hele huwelijk al doet. Als het even moeilijk wordt of minder leuk haakt meneer af, lekker makkelijk”.

Even dwalen mijn gedachte af. Ik zie overvolle campings met jonge gezinnen die hoopvol uitkeken naar hun vakantie. Hoeveel van die gezinnen worstelen met hun relatie en zitten in vergelijkbare situaties als die van mijn cliënten? De vakantieperiode zou het moment moeten zijn waarop ze weer tijd voor elkaar konden hebben. Hoe groot is de teleurstelling wanneer blijkt dat ze elkaar, ongemerkt en niet bedoeld maar toch, ergens halverwege het jaar zijn kwijtgeraakt in de turbulentie van de dagelijkse beslommeringen. Relaties dienen te worden onderhouden. Dat dit voor onze auto geldt zal iedereen begrijpen. Op weg naar de vakantiebestemming met een vastgelopen auto aan de Route du Soleil stil komen te staan willen we graag voorkomen. Met onze relatie gaan we veelal minder zorgvuldig om. We houden ons voor dat we nog wel even doorkunnen op onze ‘accu’ en routine. Helaas en hoe klassiek ontstaat er ondertussen in die sleets wordende relatie op onbewust niveau een vacature. De kans dat er juist op dat moment een leuke mevrouw of meneer door het beeld wandelt is dan uitermate groot.

“Had me gezegd wat er aan de hand was. Somber ben ik ook wel eens. Ik kan toch niet ruiken dat het wat met ons te maken had. Nu ben ik dus kansloos. Jij besluit eenzijdig de boel op te breken. Dat vind ik niet te hebben. Als je er eerder mee was gekomen hadden we misschien in therapie kunnen gaan”. Ze is boos en verdrietig tegelijk. Hij antwoordt: “Je had ook door kunnen vragen en daarbij, het ging ook zo geleidelijk. Het drong eigenlijk pas laat tot mij door dat ik verliefd aan het worden was. Ik heb zelfs nog gehoopt dat het tijdens de vakantie minder zou worden.”

Binnen relaties is dit een herkenbaar fenomeen. Partners laten veelal ‘ballonnetjes’ op in de verwachting en hoop dat die ander wel begrijpt wat er in het ballonnetje te lezen valt. Vele malen effectiever zou het zijn indien men de verantwoordelijkheid voor het overbrengen van de boodschap zelf zou nemen. Van essentieel belang hierbij is dat de boodschap, onverpakt en zonder franje, wordt gepresenteerd. Dat gebeurt helaas niet altijd. Uit angst voor de reactie van de ander en de kans dat dit leidt tot een conflict wordt de boodschap doorgaans verpakt. Hiermee voorkom je mogelijk een conflict maar is de kans groot dat je afstevent op een verlies van de relatie.
Dat geldt eveneens voor degene voor wie de boodschap was bedoeld. Doorvragen naar de betekenis van datgene dat de ander zegt, zij het wat omfloerst geformuleerd, is niet zonder risico. Je loopt de kans dat je iets te horen krijgt wat je liever niet zou willen weten. Het effect van dit alles is helaas dat partners elkaar, op de meest cruciale momenten in hun relatie, zo ontzettend en tegelijkertijd zo onnodig kunnen missen.

Ik vraag hem of zijn gevoel voor haar helemaal verdwenen is of nog ergens, ver weg misschien, aanwezig is. Tot mijn en haar opluchting antwoordt hij dat ‘het’ heus nog wel ‘ergens’ zit, maar dat dat andere gevoel er steeds bovenuit komt.
Ik leg uit dat dit heel begrijpelijk is. Verliefd zijn is een heerlijk gevoel en tegelijkertijd vaak ook een situatie van tijdelijke bewustzijnsvernauwing. Wie zou niet eeuwig groots en meeslepend willen leven. Een nieuwe verliefdheid biedt een geweldige troost voor pijn en tegenvallers die wij binnen onze relatie kunnen ervaren. Ik leg ook uit dat mijn ervaring is dat mensen soms te snel uit elkaar gaan. Het scheidingspercentage van nieuwe relaties ligt nog hoger dan die van de eerste relaties. Het is veelal veel verstandiger om eerst te onderzoeken of er nog een kans is op herstel van de bestaande relatie voordat de boel definitief wordt opgebroken.

Het is stil in de therapieruimte. Beiden zijn in gedachten verzonken na mijn uitleg. Ik adviseer ze de komende week er eens goed over na te denken. Scheiden kan altijd nog. Tot slot geef ik ze informatie over de SCHIP-aanpak. Ik leg hierbij uit dat de SCHIP-aanpak zowel voor herstel van de relatie als ook bij (v)echtscheiding succesvol is gebleken. Bij het afscheid nemen knik ik ze bemoedigend toe. Ik hoop vurig dat ze beiden besluiten er nog een keer voor te gaan.

« Oudere berichten

© 2019 SCHIP-aanpak

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑