SCHIP-aanpak

Een aanpak voor relaties in slecht weer

Auteur: admin (page 1 of 4)

Oefening baart kunst

uitgeblust

“Om maar direct met de deur in huis te vallen: er valt eigenlijk weinig meer te zeggen. De afgelopen maanden zie ik geen enkele beweging bij Frans om te investeren in onze relatie. Of hij nu wel of niet thuis is maakt geen enkel verschil. Ik trek de kar in ons gezin met onze drie kinderen nog steeds alleen. Eerlijk gezegd ben ik er ondertussen zo aan gewend geraakt dat het gek genoeg ook gewoon is geworden. Frans komt thuis, zegt ons nog net gedag en verdwijnt vervolgens achter zijn laptop om dat er nog altijd érgens op gereageerd moet worden. En tegen de tijd dat de kinderen op bed liggen, die, je snapt het al, ik natuurlijk voorlees en naar bed breng, zit Frans uitgevloerd op de bank. Mocht ik overdag nog hebben overwogen er een leuke avond van te maken of de gedachte aan seks toe te laten, bij het aanzien van een uitgezakte man met overhemd half uit de broek hangend, vergaat mij de motivatie en zeker de lust totaal. Van mijn kant is er ook geen initiatief richting Frans meer te verwachten.  En als ik nog eerlijker ben, denk ik soms overkwam hem maar iets ergs dan was ik van hem af. Kortom onze relatie is op sterven na dood. Je ziet, ik heb me helemaal  aan de huiswerkopdracht voor fase 3 gehouden” .

Ik kijk naar Frans die in elkaar lijkt te krimpen na de deze openbaring van zijn vrouw.  We zitten in fase drie van de SCHIP-aanpak. Dit is de fase waarin de stellen elkaar helpen om moeilijke onderwerpen onder woorden te brengen en datgene tegen elkaar uit te spreken wat zich voorheen nog ‘in de schaduw’ bevond. Hoe moeilijk blijkt het keer op keer om de wezenlijke dingen met elkaar te bespreken. Met name die onderwerpen die raken aan schuld of schaamtegevoelens worden in veel relaties vermeden.  Wanneer er al de nodige spanningen zijn binnen de relatie neemt de motivatie om het achtereind van je tong te laten zien aan die ander zienderogen af. De angst om het sluimerende conflict onnodig nog meer te voeden is daar zeker debet aan. Als er al met elkaar wordt gesproken is dat veelal in een verwijtende sfeer maar veelal vervallen stellen in verstikkende apathie. Zo wordt de afstand groter en dijt de spreekwoordelijke ’roze olifant’  tussen de stellen meer en meer uit.

Ik kijk weer naar Frans en vraag of het hem ook is gelukt zich voor te bereiden voor deze sessie. Frans heeft weinig aansporing nodig. “Jazeker heb ik dat gedaan. Ik vraag me af of jij enig idee hoe het voor mij is? Wat ik ook probeer het is bij jou trekken aan een dood paard. De afgelopen weken heb ik twee keer geprobeerd  om je aan te halen en daarbij nadrukkelijk gevraagd: “houd me even vast”. Ik moet er wel bij zeggen dat ik dat deed omdat het moest van jou, Tineke, maar toch. Geen enkele reactie van de kant van Olga.  Het klopt als je zegt dat ik de afgelopen jaren jou en de kinderen heb verwaarloosd maar de laatste weken krijg ik de indruk dat de rollen zijn omgedraaid. Mijn gevoelens voor jou zijn tot een zeer bedenkelijk minimum gedaald.  Ik denk steeds vaker werd ik maar eens verliefd op een ander. Laat ik ook maar eens heel erg eerlijk zijn. Voor mij is de maat vol, ik voel me door jou genegeerd, vernederd en een domme sukkel. Ik stop er mee”.

Er valt een doodse stilte waarin het lijkt alsof beiden niet alleen tot zich door laten dringen wat ze zelf maar ook wat de ander zojuist heeft opgebiecht. Als het een voetbalwedstrijd zou zijn zouden we kunnen spreken van 1-1.

Het is voor de hand liggend om Olga en Frans te vragen op elkaar te reageren. De kans is echter groot dat het conflict hierna weer tot onbeheersbare hoogte oplaait. Het is vele malen constructiever om ze te motiveren te durven kijken naar de pijn van hun verlies. Datgene dat zich schuilhoudt achter het conflict. Daar zou het namelijk over moeten gaan.  Ik benoem wat zich hier zojuist heeft afgetekend. “Wat jullie tegen elkaar hebben uitgesproken geeft feilloos en zonder enige franje de moedeloosheid aan waarin jullie beiden verkeren. Dat hebben jullie in ieder geval gemeen met elkaar. Jullie zouden bijna hopen dat het lot voor jullie beslist hoe deze impasse doorbroken gaat worden. Alles beter wellicht dan zelf langer verantwoordelijk te zijn voor de afloop. Maar ik heb tussen de regels door ook nog iets anders gehoord. Ik hoorde Olga zeggen dat de relatie op sterven na dood is. Als ik het positief etiketeer zou ik kunnen zeggen er is dus nog ergens leven. En Frans hoor ik zeggen: mijn gevoelens voor jou zijn tot een minimum gedaald. Dat lijkt te betekenen dat er nog wel iets van de liefde te bespeuren is. Klopt dit? En wat ik ook hoor is dat jullie beiden in jullie loopgraaf zitten, wachtend op een initiatief van de ander. Klopt dit ook?”

Tot mijn opluchting knikken zowel Frans als Olga instemmend op mijn  waarneming.  Ik vervolg mijn betoog “Tja, niets doen is dus geen optie. Er is een stevige klus te klaren. Het is links- of rechtsom en dat geldt voor jullie beiden. Zolang er nog ergens, ook al is het ver weggezakt, liefde is te bespeuren is het tij wellicht nog te keren”.

Ik vraag Olga en Frans wat ze nodig hebben om de verbinding met elkaar te kunnen herstellen? Wat zouden ze zelf en wat zou de ander kunnen doen? Ik spreek met ze af om hun deze opdracht, na afloop van deze sessie, te mailen En tot slot vraag ik ze door te gaan met de opdracht van de vorige keer. Deze luidt: stop met vruchteloze discussies en verwijten naar elkaar. Mochten deze zich toch voordoen neem je je voor daarmee te stoppen en aan de ander te vragen; “Houd me vast. Ik weet even niet meer hoe het verder moet, maar wat ik wel weet is dat ik van je houd”. De ervaring heeft geleerd dat dit rust genereert waardoor er ruimte komt om op een andere manier naar elkaar te kunnen kijken.

Fase 3 van de SCHIP-aanpak is een spannende fase voor ieder stel wiens relatie zich ‘in slecht weer’ bevindt. Eerst zal de spreekwoordelijke angel eruit moeten en de veiligheid worden hersteld. Pas dan kunnen stellen zich weer kwetsbaar tonen naar elkaar. Noodzakelijk is dat er contact kan worden gemaakt met de onderliggende hechtingsbehoefte en angsten.  Ik heb goede hoop dat ze dit gaat lukken.

Bij het afscheid nemen spreek ik ze bemoedigend toe: “Houd de moed erin en vergeet niet: oefening baart kunst”.

-Tineke Rodenburg-

Schaamte als je verlaat en verlaten wordt

Schaamte

“Het is de schaamte die ik voel. Een diepe schaamte dat het mij niet is gelukt om mijn relatie goed te houden. Ik schaam me dat ik kennelijk niet de moeite waard was om bij te willen blijven. Ik schaam me dat ik ben ingeruild voor iemand anders waardoor al die jaren van samenzijn niets waard bleken te zijn. Ik schaam me dat ik ondanks alles wat mij is aangedaan nog van hem houd en dat ik dat niet hardop durf te zeggen. Het is de schaamte die ik voel over de blik van mijn omgeving als ik ze tegenkom in het dorp. En dat ze mij die schaamte bezorgen, maakt me woedend bovendien”.  

Ze vraagt me of ik dat begrijp, “want”, zegt ze “dat doen weinigen”. Ze loopt tegen een muur van onbegrip op wanneer ze probeert uit te leggen wat haar schaamte inhoudt. “Maar jij hoeft je toch niet te schamen? Als er al iemand zich zou moeten schamen is hij dat. Alsof het jouw schuld is. Maar ik voel me wel schuldig. Ik voel me schuldig omdat ik niet op tijd heb onderkend dat onze relatie sleets begon te raken. Ik heb misschien iets nagelaten. Ik was wellicht niet actief schuldig maar wel passief.  Vooral ’s nachts worstel ik met de waarom en hoe vraag en komen deze als demonen op me af. Ik schaam me dat ik niet meer bij hem hoor, dat er geen wij meer is maar slechts een eenzame verlaten vrouw. Ik wil zo’n vrouw niet zijn. Zo’n vrouw zou ik nooit worden maar ondertussen ben ik haar wel geworden”

Schaamte en schuld

Schuld en schaamtegevoelens zijn sociale en morele emoties. Schaamte is een lastige emotie, hij haakt aan bij iets van jezelf dat je liever niet onder ogen wilt zien. Schuldgevoel haakt meer aan bij het gevoel dat je iets anders had kunnen doen dan je hebt gedaan.

Het zijn daarbij lastige emoties omdat ze je zelfbeeld aantasten en je er zo moeilijk vanaf komt. Schuld en schaamtegevoelens houden je dusdanig  in hun greep  dat ze je klem kunnen zetten. Het zijn gevoelens waar mensen niet trots op zijn en liever niet mee te koop lopen. Schuld en schaamtegevoelens zijn veelal niet via onze ratio te duiden. Schuld en schaamtegevoelens kunnen mensen eenzaam maken. Bij ingrijpende verliezen, zoals een scheiding, gaan schaamte en schuldgevoel goed samen. Deze gevoelens kunnen onze emotionele pijpleidingen dusdanig blokkeren dat we er letterlijk en figuurlijk in vastlopen. Om verder te kunnen zullen we eerst bij onze schuld- en schaamtegevoelens moeten aankomen. We dienen ze hardop te benoemen, onder ogen te zien en aan te durven raken. Pas dan kunnen we de volgende stap zetten.

schaamte als je verlaat

Ik vraag hem of hij deze schaamte herkent en daar iets over zou willen zeggen. Hij heeft weinig aansporing nodig. “Jazeker herken ik schaamte. Ik ben die onbetrouwbare man, de aanstichter, de dader van deze ellende. Ik schaam me dat ik haar niet kan troosten want ik heb schuld aan haar pijn. Het allerliefst wil zij horen dat ik bij haar terugkom maar dat kan en wil ik niet. Daar voel ik me dan weer schuldig over. Hoe kan ik uitleggen dat ik veertien jaar gelukkig ben geweest en dat ik niet terugkijk op een slecht huwelijk.  Dat wat minder goed ging, dat wat ik soms bij haar miste had ik als een kwestie van ‘geen enkele relatie is perfect’ geaccepteerd, tot ik ‘haar’ tegenkwam en alles vanzelf ging. Ik schaam me dat ik er niet eerder mee voor de dag ben gekomen. Ik schaam me dat ik die worsteling met mezelf niet met haar heb kunnen delen. Of misschien zelfs niet heb willen delen. Ook daar kom ik niet uit. Ik heb haar niet willen kwetsen geen pijn willen doen.  Maar ondertussen heb ik dat dus wel gedaan en dat spijt me.  Wanneer ik eerlijk ben vraag ik me af of zelfs dat wel klopt. Misschien was ik gewoon een egoïstische lafaard een lamzak die zichzelf uit de wind heeft gehouden. Ik krijg dat voor mezelf niet helder en dat bezorgt me slechte nachten”.

erkenning geven en ontvangen

Er valt een stilte, maar geen stilte die beklemt.  Het is eerder een stilte die zachtheid en ruimte genereert. De wederzijdse schaamte kan worden aangekeken en mag er zijn. Er hoeft even niets te worden opgelost. Niet uit onwil en zelfs niet uit onmacht maar omdat het is zoals het is. De schaamte is uit zijn schuilkelder gekropen, gedeeld en hoeft niet langer alleen te worden mee getorst.  De ander is gekend in de intimiteit van de diepe schaamte. Er is weer sprake van verbinding tussen beiden.

Als ze weggaan voel ik wederom de kracht van fase 3 van de SCHIP-aanpak, waar ze in staat zijn elkaar te horen en te helpen in het proces dat leidt naar ‘partners in ouderschap’.

Scheiden na de kerstdagen?

Emoties tijdens kerstdagen

Op kerstavond ging het volledig mis. Uitgerekend in gezelschap van hun kinderen, haar en zijn familie, vond de apotheose plaats van een jaar lang opgespaarde frustraties, boosheid en verdrongen pijn. Ze had het hem vergeven, die ene keer vreemdgaan, althans dat dacht ze serieus. Maar toen ze zojuist in zijn telefoon keek en zag wat hij aan ‘haar’ had geappt viel haar laatste restje reserve weg. Van het ene op het andere moment was er van een vredig samenzijn en een serene kerstsfeer niets meer over.

Gelukkig gezin?

Tien minuten daarvoor was iedereen aan de smaakvol gedekte tafel aangeschoven en had Klaas, gekleed in een stemmige smoking nota bene, breeduit zijn dankbaarheid voor hun gelukkige gezin en het samenzijn met familie uitgesproken. Dwars door haar vileine en schel klinkende teksten heen registreerde ze nog net dat Klaas ter plekke van zijn voetstuk viel en ze kon zelfs nog voelen dat ze daar van genoot.

Het geheim

Nu wist iedereen van het ‘geheim’ dat ze al bijna een jaar voor zichzelf moest houden. De schaamte en de vernedering om het te willen of te kunnen delen met iemand was te groot. Haar moeder was de eerste die naar haar toekwam en haar omarmde.  De vader van Klaas vloekte binnensmonds ‘klootzak’. Het werd een wonderlijke avond waarop er meer werd gedronken dan wellicht de bedoeling was en de gerechten veelal te koud of reeds verpieterd werden genuttigd. Sommige familieleden kwamen niet meer van hun plaats en anderen liepen beurtelings huilend of ontredderd de keuken in.  Ook aan deze desastreuze kerstavond kwam uiteindelijk een eind. Toen de laatste gast was vertrokken en de kinderen op bed lagen waren ze eindelijk samen.

Appen met ‘de ander’

Klaas deed verwoede pogingen zijn appje te rechtvaardigen maar Meinke was resoluter dan ze ooit was geweest. Voor haar was het nu links- of rechtsom. Linksom betekent richting de advocaat, rechtsom naar de SCHIP-therapie. Ze laat Klaas de folder zien die ze deze week bij de huisarts heeft meegenomen. Met een onvaste stem die overigens aan duidelijkheid niets te wensen overlaat, legt ze uit wat deze SCHIP-therapie inhoudt. Klaas kiest eieren voor zijn geld en stemt in met het maken van een afspraak bij een SCHIP-behandelaar. Doodmoe van alle drank en emoties lopen ze de trap op.  Met de ruggen tegen elkaar, alsof ze twee vreemden zijn, vallen ze even later in slaap. De dikke lucht is alom aanwezig en voelt akelig en kil aan.

Praten over de relatie

Vandaag zitten ze voor het eerst bij mij in de behandelkamer. Het gebeurt steeds vaker dat stellen, voordat ze de eerste afspraak hebben gemaakt, zich al terdege hebben voorbereid en hebben ingelezen. Ik leg uit dat de SCHIP-aanpak geen sinecure is aangezien er veel van de stellen wordt gevraagd. Doorgaans zijn we twaalf sessies verder als we kunnen afsluiten. Dat betekent een behoorlijke investering in tijd en energie. Niets kortdurend, oplossingsgericht, in vier stappen, snel resultaat boekend. De SCHIP-aanpak is erop gericht om te onderzoeken welke verliezen er schuilen achter het ontstane conflict, wat de effecten zijn van hun verschillende hechtingsstijl en wijze van coping. Daarnaast gaan we minutieus reconstrueren waar de relatie is ‘gaan schuiven’ en hoe men het beschadigde vertrouwen in elkaar weer kan herstellen. En steeds opnieuw wordt de partners gevraagd om zich kwetsbaar op te stellen en eindelijk het gesprek te voeren dat al veel eerder gevoerd had moeten worden. Soms komt men tot de conclusie dat ze elkaar niet langer gelukkig kunnen maken en besluiten ze te scheiden.

Verantwoordelijkheid nemen voor de relatie

Ik vertel hun dat ik ontzettend veel respect heb voor degenen die dit met elkaar durven en willen aangaan. De ervaring heeft inmiddels geleerd dat het de moeite waard is om verantwoordelijkheid te nemen voor de relatie. Als je bedenkt dat op dit moment 40% van de relaties eindigt in een breuk en dat 60% van de nieuwe relaties, de zogenaamde samengestelde gezinnen, op een scheiding uitloopt is er veel voor te zeggen te reconstrueren wat de reden dan wel oorzaak is voor het spaaklopen van de (eerste) relatie. Mochten de partners uiteindelijk tot de conclusie komen dat ze elkaar niet langer meer gelukkig kunnen maken en besluiten te scheiden of de scheiding mondt uit in een nare en uitzichtloze vechtscheiding is de SCHIP-aanpak eveneens geïndiceerd.

SCHIP-aanpak

De SCHIP-aanpak is een unieke aanpak om samen de postrelationele rouw, ofwel de rouw die optreedt na het verlies van de relatie, te doorlopen. Nadat ze mij verteld hebben hoe hun relatiecrisis is ontstaan besluiten ze met de SCHIP-aanpak te gaan starten.  Iets in mij zegt dat de kans groot is dat deze twee het gaan redden hun huwelijksbootje weer naar rustiger vaarwater te loodsen.

-Tineke Rodenburg –

Aanmelden voor gratis webinar SCHIP-aanpak?

Hoe is het met de seks?

De seksuele relatie

“Hoe gaat het met de seks binnen jullie relatie”, vraag ik. Het ongemak dat deze vraag genereert is direct voelbaar. Gijs reageert: “Tja wat zal ik er van zeggen… eerlijk gezegd, die is niet bijster goed”. Ik vraag of hij hier wat concreter over kan zijn. “De laatste keer is alweer wat maanden geleden” antwoordt hij. “Hoe lang geleden is de laatste keer” vraag ik door. “Ik denk wel zo’n maand of tien’’ antwoordt Gijs. “Ben jij het met Gijs eens?” vraag ik aan Sofie. Zie ik het goed? In haar nek ontstaan spontaan rode vlekken. Het lijkt alsof ik een delicaat onderwerp ter sprake breng. Sofie neemt een slok van haar koffie voordat ze mij antwoord geeft. “Ik vind het lastig om over onze seksuele relatie te praten, maar ik begrijp wel dat dit aan de orde moet komen tijdens onze relatietherapie”. “Wat maakt het zo lastig voor je?” vraag ik. “Omdat alleen al het woord seks tot gedoe leidt binnen onze relatie. We zijn intussen al zover dat we het onderwerp seks niet eens meer ter sprake brengen”. Ik vraag nog wat specifieker door over hun seksuele relatie omdat ik graag goed wil begrijpen hoe deze er precies uit ziet. Vragen zoals: hoe was deze in het begin van jullie relatie, wanneer kwam de klad erin, wat ging hier mogelijk aan vooraf, hebben jullie het daar samen over en hoe verlopen deze gesprekken, zijn hierbij van essentieel belang.

Praten over seks

Kenmerkend binnen langdurige relaties, waarin de behoefte aan seks afneemt, verandert of zelfs totaal verdwijnt, is dat er aanvankelijk nog wel met elkaar over wordt gesproken. Hoewel beiden serieus van plan zijn ‘het’ binnenkort weer eens te gaan doen is de tragiek echter dat dit, niet zelden, bij intentieverklaringen blijft. Veel meer voor de hand liggend is dat heel geleidelijk het onderwerp seks uit beeld verdwijnt. Naarmate de tijd verstrijkt lijkt het alsof de spreekwoordelijke roze olifant steeds groter wordt en het onderwerp seks wordt vermeden. Er treedt als het ware een ‘no go zone’ op waarbij de gewenning aan een seksloze relatie de nieuwe status quo wordt. Juist in die periode zouden de alarmbellen moeten afgaan. Helaas gebeurt dit meestal niet. Vrouwen hebben nog wel eens de neiging deze ‘status quo’ te bespreken met hun vriendin. “Hoe staat het met jullie seks?” Opgelucht halen ze adem wanneer de seks bij hun vriendin ook op een laag pitje blijkt te staan. Gelukkig, ze zijn dus niet het enige stel waarbij de seks niet meer aan de orde is.

Aantrekkingskracht

Het is allemaal niet zo eenvoudig. Seksuele aantrekkingskracht of misschien moeten we zeggen: de motivatie om in actie op te komen, bestaat bij de gratie van het schijnbare onbereikbare te willen veroveren. Het is daarom niet zo voor de hand liggend om iemand te begeren die je al hebt en die ook nog eens naast je op de bank zit.
Daarbij is het een hardnekkig misverstand dat voor zin in seks het noodzakelijk is dat beiden op precies hetzelfde moment hiervoor in ‘de mood’ dienen te zijn. Dit is helaas een utopie. Als dat werkelijk een absolute voorwaarde voor een geslaagde vrijpartij zou zijn, zou het lang wachten zijn voordat er ‘wat van komt’.

Seksualiteit binnen SCHIP-aanpak

In de SCHIP-aanpak besteden we uitgebreid aandacht aan de seksualiteit binnen de relatie. Zelfs als het goed gaat binnen relaties is het veelal geen sinecure om dit onderwerp bespreekbaar te maken, maar zodra zich hier binnen problemen voordoen blijkt het soms ondoenlijk elkaar te bereiken. Om open over seksualiteit te kunnen praten is het noodzakelijk dat je je veilig voelt binnen de relatie. Niet zelden raakt het thema namelijk aan lastige gevoelens van angst en schaamte. Dat maakt het zo’n kwetsbaar onderwerp.

Praten over seks met de therapeut

Gijs en Sofie knikken instemmend na mijn minicollege over het verloop van seksualiteit binnen langere relaties. Maar daarmee zijn ze nog niet geholpen. Ik geef ze de opdracht de komende week tijd voor elkaar vrij te maken en maar gewoon te beginnen…. Gijs schiet in de lach. “Gewoon beginnen is wel een compleet andere opdracht dan ik had verwacht.” Ik trek mijn wenkbrauwen op. Gijs bekent: “ik heb onlangs via een online hulplijn advies gevraagd voor ons probleem en daar werd mij geadviseerd eerst rustig te starten met elkaar te strelen. In week twee elkaar te masseren zonder gericht te zijn op een orgasme en pas in week drie met vrijen te beginnen”. Nu is het mijn beurt om in de lach te schieten. Ik ken ze natuurlijk ook, deze adviezen. Eerlijk gezegd geloof ik meer in een andere aanpak. Stel, je hebt een tijd niet gefietst. Dat betekent niet dat je het bent verleerd. Zou het helpen als je eerst een week rustig met de fiets aan je hand loopt, in week twee steppend op je pedaal ‘fietst’ om vervolgens pas in week drie daadwerkelijk te gaan fietsen?
Gijs en Sofie schieten nu samen in de lach.
De dikke lucht die in mijn spreekkamer hing trekt ter plekke op. ’’Tja, als je het zo bekijkt klinkt het heel logisch’’ zegt Gijs. De vlekken in de nek van Sofie zijn verdwenen en hebben plaats gemaakt voor blosjes op haar wangen. Over twee weken zal ik ze opnieuw de vraag stellen: “hoe gaat het met de seks?”

 

-Tineke Rodenburg –

Alleen goede ex partners kunnen goede ouders zijn

De start

Hij hangt quasi ongeïnteresseerd in de stoel tegenover me. Zij zit op het puntje van de haar stoel en kijkt mij vol verwachting aan. Ik benoem wat ik denk te zien en vraag hun of mijn waarneming aansluit bij wat ik denk te zien.

Het wordt niks

Hij steekt als eerste van wal: “ja dat zie je goed ik heb geen enkel vertrouwen in het effect van deze zoveelste therapie. Om maar met de deur in huis te vallen: ik zit hier omdat mijn advocaat mij deze therapie adviseerde maar ik verwacht niet dat deze therapie ook maar iets in de situatie gaat veranderen. Ik zie het namelijk weer helemaal voor me. De zoveelste deskundige die tegen ons gaat zeggen: kijk eens wat je jullie kinderen aan doen. Kijk eens door de ogen van je kinderen dat moet jullie toch doen beseffen dat jullie conflicten uitermate schadelijk zijn voor de kinderen. Denk even goed na waar jullie mee bezig zijn en probeer jullie eigen ego eens opzij te zetten in het belang van jullie kinderen.”

Ik vraag haar of ze het met hem eens is. Haar reactie is cynisch: “laat ik het op dit punt eindelijk eens wel met hem eens zijn. We zijn lichtelijk therapie moe. Het is nogal beschuldigend en vernederend dat ik steeds weg word gezet als een slechte moeder. Aan mij ligt het niet maar hij blijft maar ontkennen dat hij tijdens ons huwelijk al aan het rotzooien was met die Barbara…ik kan haar naam bijna niet uit mijn strot krijgen. En dan verwacht hij van mij dat ik tegen de kinderen blijf volhouden dat de reden van onze scheiding is dat wij zogenaamd uit elkaar zijn gegroeid. Het is om misselijk van te worden”.

Kwaadspreken

Hij heeft weinig aansporing nodig om hierop te reageren: ”Dat vertelt ze aan iedereen in het dorp. Ik deug van geen kant en eigenlijk heb ik nooit gedeugd. Het schijnt ook niet goed te gaan met de kinderen volgens haar maar ik merk er echt niets van als ze bij mij zijn. Ja, ik ben niet zo rigide als zij is als het bijvoorbeeld gaat om te controleren of ze hun huiswerk wel hebben gemaakt of hoe lang ze op de Ipad mogen zitten. Ik vraag me af hoe erg dat is maar volgens haar heb ik weinig pedagogische kwaliteiten en ben ik een slechte vader. En het ergste is dat ook onze vorige therapeuten het met haar eens waren. Het was niet zo dat ze het letterlijk zeiden maar ik voelde de kritiek. En dan maar zeiken: kijk door de ogen van je kinderen en stop met die conflicten. Praat positief over elkaar tegenover de kinderen en houd ze buiten jullie gedoe….wees goede ouders…”

Mijn reactie

Ik voel dat het tijd is voor mijn visie op de ontstane situatie en steek van wal:
“Hoe hardnekkig is de aanname dat ex-partners hun conflict staken indien ze in staat zouden zijn om door de ogen van hun kinderen te kijken. En hoe teleurstellend moet het zijn indien ze, oprecht maar desondanks, toch weer getriggerd worden en de stress hun goede bedoelingen doet vergeten en de woede wederom de overhand neemt.

Kijken door de ogen van je kind

Slechte ouders, ze zijn er wellicht maar dan is er veelal iets anders aan de hand, ze zijn met een lampje te zoeken. Gelukkig hebben de meeste ouders oprecht het beste met hun kinderen voor. Hoe wrang is het daarom te zien dat in tijden van ingrijpende verliezen en ongewenste veranderingen hun emoties het vaak winnen van hun ratio. Wanneer de pijn van het verlies nog zo voelbaar is en het vertrouwen in elkaar zo dermate diep is aangetast is het nagenoeg onmogelijk om over het eigen ego heen te kijken en die goede ouder te kunnen zijn. Hoe fijn zou het zijn wanneer de ouders ontlast zouden kunnen worden van de druk om het welzijn van hun kinderen boven het eigen belang te verheffen.

Zolang de ex-partners elkaar geen erkenning kunnen geven voor hun wederzijdse kwetsuren, elkaar blijven wantrouwen en hun conflicten zich verharden ziet het er slecht uit voor hun kinderen.

Het komt pas echt goed met de kinderen als ze wel in staat zijn om hun verantwoordelijkheid te nemen en hun relatie op een respectvolle manier af te hechten. Dat daar moed en lef voor nodig is moge duidelijke zijn. Helaas is het kiezen of delen: linksom betekent een levenslange strijd, een leeglopende bankrekening, psychosomatische klachten, nieuwe relaties die negatief worden geïnfecteerd door de oude relatie en last but nog least: kinderen die de rest van hun leven de negatieve effecten van de vechtscheiding ondervinden waardoor ook zij het risico lopen op moeizame relaties.

Een ander optie is rechtsom: door samen te rouwen om datgene dat verloren is gegaan, te reconstrueren waar de relatie destijds is gaan schuiven, elkaar te vergeven waardoor de mogelijkheid ontstaat het geschonden vertrouwen in elkaar te kunnen herstellen. De SCHIP-aanpak heeft inmiddels bewezen succesvol hierin te zijn. Het hoeft geen betoog dat dit niet een eenvoudige opdracht is. Ga maar eens om de tafel zitten met degene die je zo heeft gekwetst en waar je zo boos op bent. Daar is moed en lef voor nodig. De ervaring heeft echter geleerd dat als dat wel lukt je jezelf en je kinderen het mooiste cadeau geeft dat er bestaat. Stel je eens voor hoe het zou zijn als je kinderen gevrijwaard zouden zijn van de keuze tussen hun beider ouders en ontlast zouden worden van de zorg om jullie?

Tot slot

Het is stil geworden in de therapieruimte. Wat gun ik deze twee ouders dat ze er voor kiezen rechtsom te durven gaan.

 

-Tineke Rodenburg –

« Oudere berichten

© 2019 SCHIP-aanpak

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑